Spis treści
1. Francja – oficjalny zakaz jedzenia przy biurku
We francuskim Kodeksie Pracy (Code du travail) jest zapis, który zabrania pracownikom spożywania posiłków w pomieszczeniach przeznaczonych do wykonywania zawodowych obowiązków. Pracodawcy zatrudniający powyżej 50 osób muszą zapewnić dedykowaną salę do jedzenia, a mniejsze firmy – miejsce z dostępem do wody i urządzeń do podgrzewania posiłków. Choć w okresie pandemii zasadę tę tymczasowo zawieszono, Francuzi szybko wrócili do tradycji jedzenia obiadów poza stanowiskiem pracy.
2. Wielka Brytania i Holandia – tygodniówka zamiast wypłaty co miesiąc
W Polsce standardem jest otrzymywanie wynagrodzenia raz w miesiącu. Tymczasem w krajach anglosaskich oraz w Holandii powszechnym rozwiązaniem – szczególnie w sektorze usług, budownictwie czy pracach sezonowych – są tzw. tygodniówki (weekly pay). System ten pozwala na bieżąco finansować codzienne wydatki, ale wymaga też większej dyscypliny w odkładaniu większych sum, na przykład na comiesięczny czynsz czy przelewy do rodziny w kraju. Przy regularnych przewalutowaniach większych sum nawet niewielkie różnice w kursie walut mogą przynieść spore oszczędności. Warto porównywać kursy w bankach i kantorach online, a aktualny kurs euro i funta można sprawdzić np. tutaj: https://internetowykantor.pl/kursy-walut/.
3. Szwecja – fika, czyli obowiązkowa przerwa na kawę
W szwedzkich firmach przerwa znana jako fika to stały, nienaruszalny element każdego dnia roboczego. Zwyczaj ten polega na wspólnym piciu kawy i jedzeniu tradycyjnych cynamonowych drożdżówek (kanelbullar). Takie spotkania odbywają się zazwyczaj dwa razy dziennie – rano oraz po południu – i trwają od 15 do 30 minut. Unikanie fiki może być postrzegane jako brak umiejętności pracy w zespole. Podczas przerwy hierarchia służbowa znika, a menedżerowie rozmawiają ze stażystami na stopie partnerskiej.
4. Japonia – inemuri, czyli legalna drzemka
W japońskiej kulturze biznesowej zjawisko inemuri (drzemka w pracy) nie jest powodem do wstydu, lecz dowodem najwyższego zaangażowania zawodowego. Tłumaczy się to dosłownie jako „sen podczas obecności”. Pracownik śpiący przy biurku jest postrzegany jako osoba, która dała z siebie wszystko i doprowadziła organizm do skrajnego zmęczenia dla dobra firmy. Drzemka musi odbywać się w pozycji siedzącej, bez ostentacyjnego rozkładania się na podłodze. Pracownik powinien też zachować czujność, by natychmiast wrócić do przerwanej dyskusji w razie wezwania przez przełożonego.
5. Niemcy – tajny kod na świadectwie pracy
Zgodnie z niemieckim prawem, pracodawca ma obowiązek wystawić odchodzącemu pracownikowi opinię (Arbeitszeugnis). Dokument ten musi być sformułowany w sposób życzliwy, aby nie utrudniać podjęcia nowego zatrudnienia. Aby obejść zakaz wystawiania negatywnych opinii, niemieccy rekruterzy stworzyli precyzyjny system językowy. Zwrot „zawsze wykonywał powierzone zadania ku naszemu pełnemu zadowoleniu” oznacza ocenę dobrą. Jednak zdanie „starał się sprostać stawianym wymaganiom” stanowi jasny sygnał dla przyszłych pracodawców, że pracownik był rażąco nieefektywny.
6. USA i Wielka Brytania – CV bez zdjęć
Procesy rekrutacyjne w krajach anglosaskich są podporządkowane rygorystycznemu prawu antydyskryminacyjnemu. Podawane informacje w dokumentach aplikacyjnych są więc bardzo ograniczone. Dołączenie fotografii do życiorysu może przekreślić szanse na otrzymanie pracy. W CV nie podaje się również daty urodzenia, płci, stanu cywilnego, a często nawet obywatelstwa. Pracodawcy odrzucają aplikacje zawierające te informacje, aby uniknąć ewentualnych zarzutów o uprzedzenia na etapie selekcji.
