FILHARMONIA ZIELONOGÓRSKA IM.TADEUSZA BAIRDA opinie

Emila Owczarek

Wspaniałe miejsce, tu się dzieje! Właśnie wracamy ze spektaklu w reżyserii Cezarego Żaka pt. "KOLACJA DLA GŁUPCA". Doskonała komedia, świetna obsada, dużo śmiechu i dobrej zabawy. POLECAM zarówno spektakl, jak i sam budynek filharmonii - warto wybierać wydarzenia kulturalne dla siebie i odwiedzać to miejsce. Genialnych wrażeń i miłego odbioru :)

Dodano: 3 tygodnie temu

Роман Дервіш

Kiedy kot patrzy w niebo Przyjechałem do Zielonej Góry w tym okresie życia, kiedy sny zaczęły zajmować więcej przestrzeni niż rzeczywistość. Pociągi wtedy przyjeżdżały puste, drzewa były siwe jak starzy poeci, a powietrze miało zapach książek, których nikt od dawna nie czytał. Powitało mnie miasto bez oczu. Jego ulice, jak stare płyty gramofonowe, obracały się powoli, powtarzając starą jazzową melodię, która nie mogła się skończyć. Pewnego ranka zobaczyłem kota. Siedział na dachu teatru, tuż na gzymsie — jakby ktoś go tam postawił, jak przecinek w zdaniu, które nigdy się nie kończy. Kot był czarny, ale kiedy padało na niego światło, stawał się przezroczysty — jak wspomnienie, którego nie potrafisz zatrzymać. Miejscowi mówili, że to pomnik. Ale czasem się poruszał. Czasem go nie było. A czasem patrzył prosto w niebo — tak intensywnie, że wydawało się, iż nie tylko coś widzi, ale czeka, aż niebo się otworzy. Ja też zacząłem czekać. Przychodziłem co wieczór, siadałem na ławce naprzeciwko i patrzyłem na niego. Ludzie przechodzili obok, nie zauważając. Albo przeciwnie — wpatrywali się zbyt uważnie i szybko odwracali wzrok — jakby było w nim coś zbyt znajomego. W trzecim tygodniu wszedłem na dach. Nie wiem dlaczego. Może dlatego, że nic innego już nie wydawało się prawdziwe. Miasto było jak książka bez zakończenia, a ja szukałem ostatniego zdania. Kot tam siedział. Nie odwrócił się. Ale poczułem, jak coś we mnie się otwiera — jak stara szuflada, dawno zapomniana. A w tej szufladzie — drobne rzeczy, zapachy z dzieciństwa, kobiecy głos, który kiedyś szeptał moje imię, którego już nie pamiętam. Kot spojrzał na mnie. Jego oczy nie miały odbicia. Były jak jeziora po śmierci wiatru. — Jesteś gotowy? — zapytał. Nie odpowiedziałem. Nie dlatego, że nie mogłem — po prostu słowo w tym momencie było czymś zbędnym. Kot zamrugał powoli — a świat wokół zaczął się rozsypywać jak płatki papierowej róży.

Dodano: 2 miesiące temu

Krystyna Poliksza

Byłam na winobraniu i odpoczywałam przed filharmonia oglądałam występ

Dodano: 2 miesiące temu

Maciej Kamianowski

Koncert muzyki z Władcy Pierścieni oraz Gry o Tron na dużym propsie. Półmrok w towarzystwie setek świec rownież robił dobrą robotę. Chętnie posłuchałbym następnym razem Heroes Orchestra + Paula Romero we własnej osobie czy chociażby muzyki z serii gier The Elder Scrools.

Dodano: 6 miesięcy temu