Spośród 484 zakończonych postępowań wizowych dotyczących kandydatów rekrutowanych do pracy w Polsce pozytywną decyzją zakończyły się 82 sprawy. Oznacza to skuteczność na poziomie 16,9 proc. Analiza przygotowana przez Worksol Group na podstawie postępowań zakończonych do 31 sierpnia 2026 roku wskazuje również na istotne różnice między grupami zawodowymi oraz poszczególnymi placówkami konsularnymi.
Spis treści
Zdaniem Worksol Group, dostęp do legalnej migracji zarobkowej jest jednym z elementów funkcjonowania polskiego rynku pracy. Dla przedsiębiorstw prowadzących rekrutację międzynarodową istotne znaczenie mają nie tylko wymagania formalne, ale również czas rozpatrywania wniosków i możliwość oszacowania prawdopodobieństwa uzyskania wizy.
Worksol Group, firma działająca na rynku usług HR i rekrutacji międzynarodowej, przeanalizowała wyniki postępowań wizowych prowadzonych w 2026 roku. Zestawienie obejmuje wyłącznie sprawy zakończone do 31 sierpnia. Nie uwzględniono wniosków pozostających w toku, wycofanych ani anulowanych.
Przedstawione wyniki dotyczą kandydatów obsługiwanych przez jedną organizację. Nie są zatem reprezentatywną statystyką wszystkich decyzji podejmowanych przez polskie placówki konsularne. Pozwalają jednak prześledzić rezultaty konkretnych procesów rekrutacyjnych i zidentyfikować różnice występujące w analizowanej grupie.
402 odmowy na 484 zakończone postępowania

W badanym okresie zakończono 484 postępowania wizowe. Wydano 82 wizy, natomiast w 402 przypadkach zapadły decyzje odmowne. Udział decyzji pozytywnych wyniósł 16,9 proc., a odmownych 83,1 proc. Wyniki różniły się w zależności od profilu zawodowego kandydatów.
W grupie osób rekrutowanych do pracy produkcyjnej odnotowano 385 zakończonych postępowań. Wydano 54 wizy, co oznacza skuteczność na poziomie 14 proc. Wśród pracowników wykwalifikowanych zakończono 99 spraw. Pozytywną decyzję otrzymało 28 kandydatów, czyli 28,3 proc. tej grupy.
Oznacza to, że udział pozytywnych rozstrzygnięć wśród pracowników wykwalifikowanych był ponad dwukrotnie wyższy niż w grupie produkcyjnej.
Różnica ta stanowi jeden z najważniejszych wyników analizy. Nie przesądza jednak o przyczynach poszczególnych decyzji. Ocena wniosku wizowego może obejmować wiele okoliczności, w tym dokumentację, wiarygodność deklarowanego celu pobytu oraz indywidualną sytuację osoby ubiegającej się o wizę.
Dane pokazują współwystępowanie określonego profilu zawodowego i rezultatu postępowania, ale nie pozwalają samodzielnie ustalić, w jakim stopniu kwalifikacje zawodowe wpływały na decyzje konsularne.
Wszystkie zakończone postępowania z decyzją odmowną
Jednym z najbardziej charakterystycznych wyników zestawienia są dane dotyczące polskiej placówki konsularnej w Abu Zabi. W analizowanej bazie zarejestrowano 30 spraw związanych z tą placówką. Do 31 sierpnia 2026 roku zakończono 22 postępowania. W żadnym z nich nie wydano wizy. Wszystkie 22 zakończone sprawy zakończyły się odmową. Dotyczyło to zarówno kandydatów kierowanych do pracy produkcyjnej, jak i osób posiadających kwalifikacje zawodowe.
Wynik ten odnosi się wyłącznie do spraw znajdujących się w bazie Worksol Group. Nie oznacza, że placówka w Abu Zabi nie wydawała w tym okresie wiz innym wnioskodawcom.
Wśród analizowanych przypadków znalazła się sprawa obywatelki Filipin zatrudnionej od niemal czterech lat w spółce należącej do Worksol Group w Dubaju. Planowany wyjazd dotyczył podjęcia pracy w Polsce w ramach tej samej organizacji. Kandydatka posiadała udokumentowaną historię zatrudnienia. Wcześniej dwukrotnie przebywała w Polsce i w obu przypadkach opuściła kraj zgodnie z warunkami otrzymanych wiz. Pomimo tych okoliczności postępowanie zakończyło się odmową. W uzasadnieniu wskazano wątpliwości dotyczące celu planowanego pobytu oraz zamiaru przestrzegania warunków wizy.
Przypadek ten ilustruje, że udokumentowane zatrudnienie, wcześniejsze legalne podróże oraz istniejąca relacja z pracodawcą nie gwarantują uzyskania pozytywnej decyzji. Ocena konsularna pozostaje odrębnym etapem procedury, uwzględniającym indywidualne okoliczności wniosku.
Wyraźne różnice między grupami zawodowymi
Inny rozkład wyników odnotowano w sprawach rozpatrywanych przez polską placówkę w Tokio. W grupie pracowników wykwalifikowanych zakończono dziewięć postępowań, z czego sześć zakończyło się wydaniem wizy. Skuteczność wyniosła 66,7 proc. Jednocześnie w przypadku 50 zakończonych postępowań dotyczących kandydatów do pracy produkcyjnej nie wydano żadnej wizy. Porównanie obu grup pokazuje znaczną rozbieżność wyników w ramach jednej placówki konsularnej.
W analizowanej próbie pozytywne rozstrzygnięcia dotyczyły dwóch trzecich pracowników wykwalifikowanych, podczas gdy wszyscy kandydaci zakwalifikowani do grupy produkcyjnej otrzymali odmowy.
Zestawienie nie pozwala ustalić, czy różnice wynikały przede wszystkim z kwalifikacji zawodowych, dokumentacji, indywidualnych okoliczności spraw czy innych elementów oceny konsularnej. Pokazuje natomiast, że przy analizowaniu rezultatów postępowań istotne jest uwzględnienie zarówno placówki, jak i charakterystyki kandydatów.
Pracownicy produkcyjni stanowią zróżnicowaną grupę zawodową
Podział kandydatów na pracowników produkcyjnych i wykwalifikowanych jest przydatny w analizie danych, ale nie odzwierciedla wszystkich różnic dotyczących doświadczenia i umiejętności zawodowych. W przedsiębiorstwach przemysłowych wiele stanowisk nie wymaga formalnego tytułu specjalisty, choć ich wykonywanie wiąże się z określonymi kompetencjami praktycznymi. Dotyczy to między innymi obsługi linii produkcyjnych, montażu komponentów, pakowania przemysłowego, kontroli jakości czy pracy w zakładach przetwórstwa spożywczego.
Osoby zatrudnione na takich stanowiskach mogą posiadać wieloletnie doświadczenie w pracy zmianowej, znajomość procedur bezpieczeństwa oraz umiejętność obsługi konkretnych urządzeń. Część tych kompetencji zdobywana jest bezpośrednio w zakładach pracy i nie zawsze znajduje odzwierciedlenie w formalnych dokumentach potwierdzających kwalifikacje.
Z perspektywy przedsiębiorstw oznacza to, że znaczenie pracownika dla procesu produkcyjnego nie musi być bezpośrednio związane z posiadaniem dyplomu lub formalnie wyodrębnionej specjalizacji. Jednocześnie same dane Worksol Group nie pozwalają stwierdzić, że brak takich dokumentów był przyczyną odmów wizowych. Do sformułowania podobnego wniosku konieczna byłaby analiza indywidualnych uzasadnień decyzji.
Procedury wizowe jako element planowania zatrudnienia
Rekrutacja pracowników z państw trzecich jest procesem obejmującym kilka następujących po sobie etapów. Oprócz pozyskania kandydatów przedsiębiorstwa muszą uwzględnić weryfikację kwalifikacji, przygotowanie dokumentacji, procedury związane z legalizacją zatrudnienia oraz organizację przyjazdu.
W przypadku części kierunków rekrutacyjnych proces ten może trwać wiele miesięcy. Decyzja wizowa stanowi jeden z kluczowych etapów, ponieważ od jej wyniku zależy możliwość realizacji planowanego zatrudnienia. Dla przedsiębiorstw szczególne znaczenie ma to w sytuacjach, gdy pracownicy są potrzebni do obsługi nowych kontraktów, uruchomienia dodatkowej zmiany produkcyjnej lub zwiększenia zdolności operacyjnych. Negatywne rozstrzygnięcie może wymagać ponownego rozpoczęcia rekrutacji, zmiany harmonogramu zatrudnienia albo poszukiwania kandydatów na innych rynkach. W zależności od charakteru działalności i skali projektu może to prowadzić do dodatkowych kosztów administracyjnych, wydłużenia procesu obsadzania stanowisk oraz zmian w organizacji pracy.
Nie oznacza to, że każda odmowa wizowa skutkuje stratami gospodarczymi. Skala konsekwencji zależy od sytuacji konkretnego przedsiębiorstwa, dostępności alternatywnych kandydatów oraz możliwości dostosowania planów kadrowych. Wyniki analizowanych postępowań wskazują jednak, że ryzyko nieuzyskania wizy może stanowić istotny element planowania międzynarodowych procesów rekrutacyjnych.
Rekrutacja zagraniczna a dostępność pracowników w Polsce
Polski rynek pracy opiera się przede wszystkim na zatrudnieniu krajowym. Pracownicy zagraniczni stanowią jego uzupełnienie, szczególnie w przedsiębiorstwach i regionach, w których występują trudności z obsadzeniem określonych stanowisk. Dotyczy to zarówno zawodów wymagających specjalistycznych kwalifikacji, jak i stanowisk w produkcji, logistyce, magazynowaniu, budownictwie, przemyśle spożywczym oraz meblarskim.
Dostępność pracowników zależy przy tym od wielu czynników. Znaczenie mają kwalifikacje, lokalizacja zakładu, warunki zatrudnienia, oczekiwania wynagrodzeniowe, mobilność kandydatów oraz sytuacja demograficzna. Przedsiębiorstwa mogą reagować na niedobory kadrowe poprzez zwiększanie wynagrodzeń, szkolenia, automatyzację procesów, rekrutację w innych regionach kraju lub pozyskiwanie pracowników z zagranicy. Każde z tych rozwiązań wiąże się z innym horyzontem czasowym i kosztami.
Ograniczona skuteczność postępowań wizowych w określonych grupach kandydatów może zmniejszać dostępność jednego z kanałów pozyskiwania pracowników. Nie musi to prowadzić bezpośrednio do ograniczenia zatrudnienia w całej gospodarce, ponieważ przedsiębiorstwa mogą korzystać z innych możliwości rekrutacyjnych. W przypadku niektórych stanowisk zastąpienie jednego źródła kandydatów innym może być jednak czasochłonne.
W sytuacji ograniczonego napływu nowych pracowników z zagranicy większego znaczenia nabiera rekrutacja osób już posiadających prawo pobytu i pracy w Polsce. Może to zwiększać konkurencję między pracodawcami o kandydatów dostępnych na krajowym rynku, nie prowadząc jednocześnie do proporcjonalnego zwiększenia całkowitej liczby osób gotowych do podjęcia zatrudnienia.
Liczba odmów nie jest samodzielnym wskaźnikiem skuteczności systemu
Statystyki dotyczące wydawanych wiz są jednym z elementów oceny polityki migracyjnej państwa. Ich interpretacja wymaga jednak uwzględnienia szerszego kontekstu. Zmniejszenie liczby wydawanych dokumentów może wynikać z różnych czynników, w tym zmian liczby składanych wniosków, struktury kandydatów, wymagań formalnych lub sposobu prowadzenia postępowań. Sam odsetek odmów nie pozwala ustalić, czy system skuteczniej identyfikuje przypadki nadużyć ani czy prawidłowo rozpoznaje wnioski osób ubiegających się o legalne zatrudnienie. Do takiej oceny potrzebne byłyby dodatkowe informacje, między innymi dotyczące podstaw wydawania decyzji, wyników postępowań odwoławczych, charakterystyki wnioskodawców oraz zmian w czasie.
Podobne ograniczenie dotyczy danych Worksol Group. Wysoki udział odmów w analizowanej próbie jest ustalonym wynikiem statystycznym. Nie stanowi jednak samodzielnego dowodu na nieprawidłowości w funkcjonowaniu placówek konsularnych. Jednocześnie rozbieżności między grupami zawodowymi i placówkami są wystarczająco duże, aby uzasadniały dalsze analizy porównawcze.
Przewidywalność postępowań ma znaczenie dla przedsiębiorstw
Dla firm planujących zatrudnienie międzynarodowe istotna jest możliwość oszacowania czasu i warunków realizacji całego procesu. Dotyczy to zarówno wymogów dokumentacyjnych, jak i terminów rozpatrywania wniosków oraz zasad oceny przedstawionych okoliczności. Przejrzystość procedur nie oznacza gwarancji uzyskania wizy. Każda sprawa podlega indywidualnemu rozpatrzeniu, a organ konsularny dokonuje oceny zgodnie z obowiązującymi przepisami.
Z perspektywy organizacyjnej znaczenie ma jednak dostępność informacji umożliwiających odpowiednie przygotowanie dokumentacji i ograniczenie ryzyka błędów formalnych. Przedsiębiorstwa podejmujące decyzje o rekrutacji zagranicznej muszą uwzględniać prawdopodobieństwo opóźnienia lub niezrealizowania planowanego zatrudnienia.
Im większa niepewność dotycząca przebiegu postępowania, tym trudniejsze staje się planowanie terminów rozpoczęcia pracy, obsady stanowisk oraz realizacji projektów.
Wyniki Worksol Group wskazują, że w analizowanej grupie kandydatów skuteczność postępowań była silnie zróżnicowana. Przy interpretowaniu tych danych należy jednak pamiętać o odmiennych profilach zawodowych i indywidualnych okolicznościach spraw.
Dane Worksol Group jako materiał do dalszych analiz
Zestawienie obejmujące 484 zakończone postępowania stanowi jeden z przykładów analizy rezultatów rekrutacji międzynarodowej prowadzonej przez podmiot działający na polskim rynku HR.
Jego główną wartością jest możliwość porównania wyników według dwóch kryteriów: profilu zawodowego kandydatów oraz placówki konsularnej.
Najważniejsze ustalenia obejmują:
-
16,9 proc. pozytywnych decyzji w całej analizowanej próbie;
-
14 proc. skuteczności w grupie kandydatów do pracy produkcyjnej;
-
28,3 proc. skuteczności wśród pracowników wykwalifikowanych;
Dane te nie powinny być bezpośrednio przenoszone na ogół polskich postępowań wizowych. Nie uwzględniają wszystkich kategorii wiz, państw pochodzenia ani placówek konsularnych. Nie pozwalają również na jednoznaczne wskazanie przyczyn obserwowanych różnic. Mogą natomiast stanowić punkt odniesienia dla dalszych badań obejmujących większą liczbę przedsiębiorstw, bardziej szczegółową charakterystykę kandydatów oraz dane dotyczące uzasadnień decyzji.
Polityka wizowa i potrzeby rynku pracy – dwa obszary jednego systemu
System wizowy pełni funkcję kontrolną, związaną z bezpieczeństwem państwa, przestrzeganiem przepisów migracyjnych oraz weryfikacją deklarowanych celów pobytu. Jednocześnie jego funkcjonowanie wpływa na możliwość prowadzenia legalnej rekrutacji międzynarodowej, która stanowi jeden z instrumentów uzupełniania potrzeb kadrowych przedsiębiorstw. Oba obszary pozostają ze sobą powiązane, choć realizują odmienne cele.
Dane zgromadzone przez Worksol Group pokazują, że w pierwszych ośmiu miesiącach 2026 roku w analizowanej próbie zdecydowana większość zakończonych postępowań dotyczących kandydatów do pracy w Polsce zakończyła się odmową. Widoczne były również znaczne różnice między grupami zawodowymi oraz rezultatami spraw rozpatrywanych przez poszczególne placówki.
Wyniki nie pozwalają ocenić prawidłowości indywidualnych decyzji, ale dokumentują skalę niepewności występującej w analizowanych procesach rekrutacyjnych. Z perspektywy rynku pracy stanowią dodatkowy materiał do oceny dostępności międzynarodowych kanałów zatrudnienia oraz znaczenia procedur wizowych w planowaniu zasobów kadrowych polskich przedsiębiorstw.